خانه > اخبار > رییس خانه صنعت و معدن استان تهران: باید از زندان تثبیت قیمت خارج شویم

رییس خانه صنعت و معدن استان تهران: باید از زندان تثبیت قیمت خارج شویم

 صنایع غذایی ایران چه جایگاهی در منطقه دارد؟

این صنعت را باید از زوایای مختلف مورد بررسی قرار داد. بازار داخلی ما تقاضایی ۸۰ میلیونی برای انواع محصولات دارد. حدود ۴۰۰ میلیون نفر نیز در بازارهای اطراف می‌توانند مقصدی برای محصولات ما باشند. در تولید برخی محصولات پتانسیل بسیار بالایی داریم که باید به فکر اتخاذ سیاست‌های مناسب در مورد آن باشیم. اگر ما ۹۰ درصد زعفران دنیا را تولید می‌کنیم نباید پیاز زعفران را به دیگر کشورها بفروشیم این یعنی بالا بردن درجه آسیب‌پذیری منبعی که در آن مزیت رقابتی مطلق داریم. در صنعت خشکبار دنیا سرآمد هستیم. دویست هزار تن پسته در سال تولید می‌کنیم که همین توان باعث شده سال گذشته دوباره جایگاه نخست خود را از آمریکا بازپس بگیریم. در تولید مرکبات سرآمد هستیم، در تولید ماکارونی، پاستا، محصولات لبنی و بسیاری محصولات دیگر به‌گونه‌ای عمل کردیم که هم‌حرکت با روندهای جهانی به‌خوبی توانسته‌ایم نیاز داخل را پاسخگو باشیم. اما معضلات بسیاری نیز داریم که توان حرکتی این صنعت را کاهش داده است از جمله ناکارآمدی صنایع ایران در بخش زراعی.

 در مورد وضعیت صنعت کشاورزی و تعامل آن با صنایع تبدیلی توضیح دهید.

حیات صنایع تبدیلی در گرو منابع آب و خاک است. هرچه میزان بهره‌وری از این منابع بیشتر باشد کارآمدی صنایع تبدیلی نیز بیشتر خواهد بود. به‌بیان ساده در چهارچوب اقتصادی، باید اذعان کرد حرکت با ثبات این صنعت در گرو توسعه پایدار کشاورزی است، اما متاسفانه سیاست‌ها در این زمینه بسیار تورش‌دار بوده است. به‌طوری که امروزه شاهد از بین رفتن این منابع ارزشمند در حجم وسیع، و میزان قابل توجه ضایعات محصولات کشاورزی هستیم. منابع و محصولاتی که اگر به‌درستی در زنجیره صنایع تبدیلی قرار بگیرند آبستن افزایش تولید ملی، اشتغال جوانان، و بهبود معیشت و سلامت مردم خواهند بود.

 نگرش دولت نسبت به منابع آب و خاک، همچنین محصولات بخش کشاورزی چگونه بوده است؟

همان‌طور که مستحضر هستید از جمله معضلات اصلی کشور در حال حاضر و در آینده‌ای نزدیک مشکل خشکسالی است. عدم استفاده درست از منابع آب، منابع خاکی را نیز از بین می‌برد. در دوران دولت هفتم و هشتم سرمایه‌گذاری‌های مناسبی برای استفاده بهینه از منابع آبی انجام شد که متاسفانه در دولت‌های بعدی نه تنها به‌دست فراموشی سپرده شد، بلکه سیاست‌هایی کاملا متناقض اجرایی شد. حفر چاه‌های غیرمجاز و احداث سدهایی که بدون توجه به آثار مخرب آن بر توزیع آب سایر مناطق انجام شد، منابع ارزشمند آب کشور را تا حد زیادی هدر داد. تصور می‌کنم اگر ما همان روند دولت یادشده را تا ۱۵ سال بعد ادامه داده بودیم امروزه نه‌تنها منابع آبی مناسبی داشتیم بلکه به‌پشتوانه آن صنایع تبدیلی نیز ظرفیت بالاتری برای خود فراهم می‌کرد. در میان معضلات اقتصادی فعلی، مسئله آب نباید به‌دست فراموشی سپرده شود، این موضوع مهمی است که باید در اولویت‌های اصلی سیاست‌های دولت در بخش کشاورزی و صنایع غذایی قرار بگیرد.  

صنایع غذایی ایران چه میزان از پتانسیل خود را در تولید محصولات غذایی به‌کار گرفته است؟

این آمار در مورد بخش‌های مختلف این صنعت متفاوت است. مثلا در تولید آرد ۶۰ درصد، یا در تولید روغن ۷۰ درصد، در صنعت شکر با ۴۰ درصد، پاستا ۷۰ درصد، لبنیات ۶۵ درصد آب معدنی ۶۰ درصد، کنسرو ۶۰-۷۰ درصد از توان واقعی این صنعت به مرحله تولید رسیده‌اند. می‌توان با اتخاذ سیاست‌های مناسب ظرفیت‌های خالی را با تولید و اشتغال بیشتر که امری مقدس است پر کرد

.  آینده این صنعت چگونه به سمت شکوفایی، حرکت می‌کند؟ راه‌کار ایجاد جریان‌های سرمایه‌گذاری در آن چیست؟

نخست آن‌که همان‌طور که شرح آن رفت، بدون شک، نظام این بازار باید از زندان تثبیت قیمت خارج شده و به‌سمت رقابت سالم و کیفیت‌محور حرکت کند. نظامی که در نهایت فروش محصولات در قیمت حقیقی و متناسب با قدرت خرید مردم را در پی خواهد داشت. دولت باید به وظیفه خود در نظام بازار آزاد، یعنی نظارت منطقی و مبتنی بر اسلوب، مبادرت کند، دخالت دولت در نظام قیمت یعنی انحراف رفتار تولید و هرز منابع. اگر بخواهم به یک الگوی جهانی در این زمینه اشاره کنم، سازوکار حاکم در کشور آلمان یک نمونه مناسب است که هدف آن حرکت به سمت رضایت مشتری، و تطبیق عرضه محصولات در جهت تامین این هدف است. دولت باید برندهای معتبر که همگی از رضایت مشتریان از کیفیت نشات می‌گیرد را شناسایی و با تسهیلات ارزان قیمت هدف‌گیری کند تا شاهد توسعه این صنعت باشیم. در بحث توسعه صادرات و جذب سرمایه‌گذاری خارجی باید اعتراف کرد که روابط بین‌المللی ما در این حوزه کارایی مناسبی ندارد. باید انعطاف لازم برای تطبیق قوانین خود با کشورهای تجاری طرف مقابل داشته باشیم. حتی روسیه و عراق که کشورهای مناسبی برای حضور محصولات ما در بازارهای خود هستند به واسطه ضعف در این حوزه مقصد  کالاهای ایرانی در حجم وسیع نیستند. قوانین بانکی ما نیاز به تغییر ساختار دارند، باید از روندهای جهانی پیروی کنیم تا سرمایه‌گذاران با امنیت خاطر وارد بازار محصولات غذایی کشور شوند. نباید در اتخاذ تصمیمات بین‌المللی و قوانین تجاری دنیا سختگیرانه برخورد کنیم. هر فاصله‌ای که بین ما با روابط تجاری دنیا ایجاد می‌شود  بخشی از ظرفیت کسب درآمد مردم و جوانان از بین می‌رود. امید داریم دولت و مجلس در زمینه توافقات مالی و پیوستن به قوانین جهانی در این زمینه نگرشی روشنفکرانه داشته باشند.