ایران چگونه می تواند به بازارهای جهان دست یابد؟ ۳ روش برای برقراری قراردادهای تجاری دوجانبه با کشورها

به نقل از  شبکه تحلیلگران اقتصاد مقاومتی، چنانچه گفته شد توسعه‌ی روابط تجاری از طریق قراردادهای تجاری دوجانبه با کشورها که امروز حتی از جانب کشورهای عضو سازمان تجارت جهانی از جمله آمریکا نیز دنبال می شود، مزیت‌هایی دارد که می‌تواند ایران را با هزینه‌ای کمتر و در زمانی سریعتر به اهداف تجاری خود در اقتصاد مقاومتی برساند.

در این یادداشت به بررسی انواع توافقات تجاری دوجانبه مرسوم در دنیا پرداخته میشود که در واقع روش‌های پیش روی ایران برای گسترش توافقات تجاری دوجانبه با دیگر کشورهای جهان هستند.

در حال حاضر توافقات تجاری دو جانبه گستردگی فراوانی داشته و از تنوع زیادی نیز برخوردارند. در واقع تسهیلاتی که کشورهای مختلف در قالب توافقات تجاری دوجانبه برای طرف‌های مقابل خود در نظر می‌گیرند، بسیار متنوع است و جنبه‌های مختلفی از تجارت را دربر می‌گیرد. با این حال وجهه غالب در این توافقات، اعمال تخفیفات تعرفه‌ای برای کالاهای وارداتی از کشور مقابل است.

از منظر تخفیفات تعرفه‌ای، توافقات تجاری به طور کلی در قالب سه روش تجارت ترجیحی، تجارت آزاد و اتحادیه گمرکی صورت می‌پذیرد که در ادامه مورد بررسی قرار می‌گیرند.

۱- توافقات تجارت ترجیحی:

توافقنامه‌های تجارت ترجیحی ساده‌ترین و مقدماتی‌ترین روش گسترش تجارت و همگرایی اقتصادی دو کشور محسوب می‌شوند. در این نوع توافقات دو طرف میزان تعرفه‌های گمرکی و یا هرگونه مالیات دیگری که طبق قوانین داخلی، از کالاهای وارداتی هدف اخذ می‌شود را برای کالاهای کشور مقابل پایین می‌آورند و در واقع کشور مقابل را در تجارت به دیگر کشورهای دنیا ترجیح می‌دهند.

این قرارداد لزوما در مورد همه‌ی کالاهای وارداتی منعقد نمی‌شود و ممکن است هریک از طرفین کالاهای خاصی را مشمول تخفیف عوارض وارداتی قرار دهند؛ در نتیجه ابعاد این نوع از قراردادها بسته به شمول کالاها و میزان تخفیف متنوع است.

به طور مثال قرارداد تجارت ترجیحی ایران و ترکیه که دو سال از اجرای آن می‌گذرد، از نوع قراردادهای تجارت ترجیحی است که طبق آن کشور ترکیه، عوارض وارداتی برخی از محصولات کشاورزی و محصولات غذایی ایران را مورد تخفیف قرارداده و در عوض کالاهای صنعتی ترکیه با تخفیف وارد ایران می‌شوند.