اندونزی و ایران؛ اشتراک ها و هزاران فرصت برای همکاری/ برجام، بستر توسعه مناسبات

به نقل از  ایرنا، اندونزی به عنوان یکی از قطب های اصلی اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا که در فاصله سال های 2008 تا 2013 رشد تولید ناخالص داخلی 6 درصدی را تجربه کرد، به عنوان یکی از اقتصادهای نوظهور محسوب می شود که ظرفیت های گسترده ای برای همکاری با کشورهای دیگر دارد.
ایران به عنوان مطرح ترین کشور خاورمیانه نیز با لغو تحریم های یکجانبه غرب پس از برجام اکنون در مسیری قرار گرفته که اندونزی در چند سال گذشته از نظر رشد تولید ناخالص داخلی مشابه آن را تجربه کرده است.
تفاوت آشکار ایران با اندونزی در خصوص بهره مندی ایران از منابع گسترده انرژی، منابع طبیعی سرشار، جمعیت متناسب با پیمودن مسیر توسعه و دستیابی به آن، برخورداری از نیروی انسانی تحصیلکرده و ماهر و همچنین دارا بودن آب و هوای متنوع است که مزیت های نسبی برای کشورمان ایجاد کرده است.
مقامات هر دو طرف با شناخت این ظرفیت ها از ابتدای کار دولت ‘جوکو ویدودو’ رئیس جمهوری اندونزی که همزمان با دومین سال فعالیت ‘حسن روحانی’ رئیس جمهوری اسلامی ایران بود، تعاملات خود را بیش از پیش افزایش دادند.
سفر ‘حسن روحانی’ رئیس جمهوری کشورمان در اردیبهشت ماه سال 94 به اندونزی و همچنین سفر متقابل ‘جوکو ویدودو’ به ایران در آذرماه سال جاری در کنار سفر دیگر مقامات عالی رتبه دو طرف نشان دهنده وجود اراده سیاسی به منظور توسعه تعاملات دوجانبه است.
وجود مزیت ها و ظرفیت ها در هر دو کشور، بستر توسعه همکاری ها در بخش های مختلف از جمله تجارت و انرژی را با اندونزی هموار می سازد که این امر در نهایت می تواند حرکت چرخ توسعه هر دو کشور را تسریع کند.
توسعه همکاری ها با اندونزی برای واردات گاز مایع (LPG) از ایران که نخستین گام های عملیاتی آن با توافق خرید بیش از 500 هزار متریک تن گاز از ایران برداشته و محموله هایی صادر شد، در کنار تعهد ایران به انجام تحقیقات ساخت یک پالایشگاه نفت در جاوای شرقی و نیروگاه برق پنج هزار واتی در اندونزی ضرورت همکاری بین دو کشور را مورد تاکید قرار می دهد.
نخستین محموله گاز مایع ایران اکتبر سال گذشته میلادی به اندونزی رسید که نخستین گام برای تامین گاز اندونزی توسط ایران به شمار می رود. همچنین ارسال نخستن محموله نفتی از جزیره خارک به پایانه ‘سیلاکاپ’ در اندونزی که بزرگ ترین پالایشگاه نفت این کشور در آن واقع شده، می تواند اندونزی را جهت تامین انرژی مورد نیاز خود از ایران مطمئن تر سازد.
اندونزی که برای دستیابی به توسعه پایدار به یک منبع انرژی قابل اطیمنان نیازمند است، می تواند از ظرفیت های موجود در بخش انرژی ایران که اکنون به دنبال حضور موثرتر در بازارهای جهانی است، استفاده کند.
اندونزی که در حال حاضر روزانه 817 هزار بشکه نفت تولید می کند و دقیقا به همین میزان نیز به واردات نیاز دارد، آنگونه که پیش بینی می شود در سال 2020 در بهترین حالت قادر به تولید 550 هزار بشکه نفت در روز خواهد بود.